1. Σκόπελος (Χώρα)

Στο βορρά μέσα σε μια κλειστή αγκαλιά είναι χτισμένη η πανέμορφη μικρή πολιτεία της Σκοπέλου με τα σφιχταγκαλιασμένα σπίτια που περιβάλλουν το Κάστρο και κατεβαίνουν μέχρι κάτω στο λιμάνι, αφού τώρα πια οι βάρβαροι δεν απειλούν το νησί. Ανάμεσα στα σπίτια αναρίθμητα μικρά εκκλησάκια που με ιδιαίτερο σεβασμό φροντίζουν οι Σκοπελίτες συνεχίζοντας να διατηρούν αυστηρά τη θρησκευτική τους παράδοση. Στενά πλακόστρωτα ανηφορικά σοκάκια που διακόπτονται κάθε τόσο από πλατύσκαλα και σκαλοπάτια ζώνουν τις γειτονιές, τεράστιες μπουκαμβίλιες αγκαλιάζουν μπαλκόνια και φρεσκοασβεστωμένους τοίχους, που κλείνουν μέσα τους μικροσκοπικές αυλές.

Τα αυστηρά καφέ σκούρα πορτοπαράθυρα του παρελθόντος δίνουν δειλά δειλά τα τελευταία χρόνια τη θέση τους σε άλλα πιο ζωντανά χρώματα. Αν και οι τόνοι του καφέ από το ανοικτό μπεζ μέχρι το σκούρο της σοκολάτας εξακολουθούν παραδοσιακά να επικρατούν, οι Σκοπελίτες τολμούν πια να κοσμήσουν τα κουφώματα των σπιτιών τους με πράσινα, γαλάζια, μπλε και σμαραγδιά χρώματα, ακόμα και το κόκκινο φλογίζει μια πόρτα εδώ και ένα μπαλκονάκι παρά πέρα.

Από τον 16ο αιώνα π.Χ που η σημερινή Σκόπελος ονομαζόταν Πεπάρηθος από τους Κρήτες που έφτασαν στο νησί φέρνοντας μαζί τους την καλλιέργεια της ελιάς και της αμπέλου, το νησί κατοικήθηκε από πολλές διαφορετικές εθνικές ομάδες, πράγμα που φαίνεται να αποτελεί παράδοση, αφού και σήμερα δεν είναι λίγοι οι αλλοδαποί που διάλεξαν τη Σκόπελο για πατρίδα τους. Πολλοί είναι αυτοί που μένουν μόνιμα εδώ, μοιρασμένοι και στα υπόλοιπα χωριά της Σκοπέλου και κυρίως στο Παλιό Κλήμα, απολαμβάνοντας την ομορφιά και τη γοητεία που προσφέρει ο μοναδικός αυτός τόπος στους 6.000 περίπου κατοίκους του και τους αναρίθμητους καλοκαιρινούς επισκέπτες . Αυτοί οι ξένοι άλλωστε είναι που σέβονται περισσότερο απ’ όλους τους άλλους την παράδοση και το χρώμα του νησιού, που αντέχει ακόμα παρ’ όλες τις προσπάθειες αρκετών να το παραδώσουν στις ευκολίες του “πολιτισμού”.

Μέσα στην Χώρα της Σκοπέλου θα περιπλανηθείτε στα μικρά γραφικά δρομάκια. Μια όμορφη διαδρομή ξεκινά από το Πηγαδάκι, λίγο πιο πάνω από την παραλία της Χώρας, απ’ όπου θα ανηφορίσετε για το Ενετικό Κάστρο που χρονολογείται από το 13ο αι. και φτιάχτηκε από την οικογένεια των Γκίζι. Υπάρχουν βέβαια μόνο υπολείμματα από τα τείχη του, όμως αξίζει, καθώς θα έχετε τη δυνατότητα να θαυμάσετε την υπέροχη θέα από εκεί. Κατηφορίζοντας από τα πολλά σκαλοπάτια, θα συναντήσετε πολλά εκκλησάκια , από τα πιο παλιά της Χώρας, σταματώντας κάθε τόσο για να θαυμάσετε την μοναδική θέα.

Όταν νομίσετε ότι έχετε χαθεί στα αναρίθμητα δρομάκια της Σκοπέλου, απλά κατηφορίστε σε ένα από αυτά και θα βρεθείτε στο λιμάνι της. Στην Χώρα της Σκοπέλου θα θαυμάσετε ακόμη το σπίτι του λογοτέχνη Παύλου Νιρβάνα (δίπλα από την εκκλησία των Τριών Ιεραρχών), τα εκθέματα του Λαογραφικού μουσείου, στο κέντρο της Χώρας, αλλά και την υπέροχη αρχιτεκτονική εν γένει των σπιτιών του οικισμού. Αξίζει επίσης μια επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο του Ασκληπιείου, ο οποίος βρίσκεται δεξιά του λιμανιού στην περιοχή Αμπελική. Εκεί εκτίθεται επίσης μικρός αριθμός αρχαιολογικών ευρημάτων.

Μια υπέροχη διαδρομή στην Χώρα, είναι αυτή της ανάβασης από τη Παναγίτσα του Πύργου -στην άκρη του λιμανιού- έως το Κάστρο. Η διαδρομή αυτή είναι σαν μια αναδρομή στο παρελθόν. Υπέροχες εκκλησιές, γραφικά δρομάκια, απότομα βράχια με το Αιγαίο να ανοίγεται μπροστά σου επιβλητικό. Αξίζει να πούμε εδώ δυο λόγια για την Παναγίτσα του Πύργου, όπως αποκαλούν οι Σκοπελίτες την εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου που βρίσκεται στην άκρη του λιμανιού. Η εκκλησία αυτή βρίσκεται πάνω στο βράχο στην είσοδο του λιμανιού της Σκοπέλου και είναι μια από τις πρώτες εικόνες που έχει ο επισκέπτης φτάνοντας στο νησί, πολύ εντυπωσιακή θα λέγαμε. Ο τύπος της εκκλησίας είναι σύνθετος, σταυροειδής και ο τρούλος της στηρίζεται σε τέσσερις κίονες που βρίσκονται στον κυρίως ναό και δεν περικλείονται από το τέμπλο. Το τέμπλο χρονολογείται από τον 17ο αιώνα και παρουσιάζει σκηνές από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Είναι επίσης διακοσμημένο με σκαλιστά λουλούδια και πουλιά γύρω από τα πλαίσια με τις εικόνες των αγίων. Υπάρχουν τέλος , εικόνες του 18ου και 19ου αι. καθώς και μια μεγάλη εικόνα που βρέθηκε στη θάλασσα.

2. Γλώσσα

Η Γλώσσα είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος οικισμός της Σκοπέλου. Βρίσκεται Β.Δ. του νησιού και είναι χτισμένη στο λόφο πάνω από το λιμάνι του Λουτρακίου με υπέροχη θέα. Είναι το ψηλό χωριό πού αναφέρει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, στο διήγημα του Η Νοσταλγός, η αμπελοφυτευτής περιοχή κατά τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη. Απέχει 32 χλμ. από την πόλη της Σκοπέλου και έχει 1195 κατοίκους (απογραφή 2001).

Πολλοί προσπαθούν να εξηγήσουν την ετυμολογία του ονόματός της. Άλλοι το αποδίδουν στο γλωσσοειδές σχήμα του κάβου που υπάρχει στη θαλάσσια περιοχή του οικισμού και άλλοι το συνδέουν με την Κνώσσα, την πόλη που έφτιαξαν σε εκείνο το σημείο, οι πρώτοι οικιστές του νησιού, που ήταν Μινωίτες. Υπάρχει πάντως και μια περισσότερο χιουμοριστική εκδοχή για την ονομασία της Γλώσσας, αφού σύμφωνα με τους κατοίκους της , σου βγαίνει η γλώσσα να ανεβείς τα τόσα σκαλιά του χωριού.

Η Γλώσσα και η ευρύτερη περιοχή της είναι πλούσια σε πηγές και έχει πολλά ελαιόδεντρα, δαμασκηνιές και αμυγδαλιές. Τα σπίτια της, με μακεδονικές επιδράσεις, είναι διώροφα με κεραμικές στέγες και ξύλινα μπαλκόνια, που το μπροστινό τους μέρος καλύπτεται με σιδερένια κάγκελα. Στα όλο σκαλιά καλντερίμια της θα συναντήσει ακόμα κανείς γυναίκες με τις τοπικές φορεσιές, τις φουστάνες και οι κάτοικοι της διατηρούν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής, τα έθιμα και το γλωσσικό τους ιδίωμα.

Ο οικισμός φαίνεται πως υπήρξε από τα πανάρχαια χρόνια και πιθανόν να ήταν αποικία των Κρητών της Μινωϊκής εποχής, γιατί ανακαλύφτηκαν ίχνη προϊστορικής κατοικίας. Η γύρω περιοχή, τόσο στη Γλώσσα, όσο και στο Λουτράκι παρουσιάζει μεγάλο αρχαιολογικό ενδιαφέρον, αφού σε πολλά σημεία της υπάρχουν αρχαίοι πύργοι, αναλήμματα και κτιριακές εγκαταστάσεις, διαφόρων εποχών της αρχαιότητος. Στη θέση Πλατάνα στα βόρεια της Γλώσσας, στο μοναστήρι του Αγίου Ταξιάρχη, υπάρχουν στο προαύλιο του κτίσματα παλαιοχριστιανικού ναού (μονόκλιτη βασιλική με τρούλο, κτισμένη το 672 μ.Χ.). Αυτός είναι και ο παλιότερος ναός της Σκοπέλου.

3. Λουτράκι Γλώσσας

Το Λουτράκι αποτελεί το πρώτο λιμάνι της Σκοπέλου συνήθως εκεί σταματάνε πρώτα τα πλοία ή τα ιπτάμενα δελφίνια όταν έρχονται από τη Σκιάθο, τον Βόλο ή τον Αγ. Κωνσταντίνο και μετά συνεχίζουν το ταξίδι τους προς το λιμάνι της Σκοπέλου. Εκεί υπήρχε η τρίτη αρχαία πόλη της Σκοπέλου, η Σελινούς, που ιδρύθηκε από τους Χαλκιδείς κατά τον 8ο π.χ. αιώνα. Από την αρχαία πόλη σώζεται μόνο τμήμα των νοτιοανατολικών τειχών του 5ου-4ου π.χ. αιώνα και λείψανα αρχαίου κτιρίου της ίδιας εποχής. Κατά καιρούς βρέθηκαν στα θεμέλια των σπιτιών του οικισμού επιτύμβια ανάγλυφα, μικρά μαρμάρινα αγαλματάκια, ελληνιστικές και ρωμαϊκές επιγραφές και τάφοι. Νοτιοανατολικά του Λουτρακίου διατηρούνται ερείπια από τα Ρωμαϊκά Λουτρά, στα οποία οφείλει και το όνομά του το σημερινό Λουτράκι. Στην περιοχή βρέθηκε το 1865, μαρμάρινο άγαλμα της Αθηνάς, αντίγραφο της Παρθένου Αθηνάς του Φειδία, το οποίο βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών καθώς και άλλα ευρήματα που βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου. Κοντά στην παραλία του Λουτρακίου βρίσκεται ο Βυζαντινός Ναός του Αγ. Νικολάου, που αγναντεύει τη θάλασσα και προστατεύει τους ναυτικούς μας. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου είναι θεμελιωμένη πάνω σε παλιό βυζαντινό ναό του 7ου αιώνα. Στο εσωτερικό της διακρίνονται τα ερείπια των τοίχων του και τμήματα μαρμάρινου θωρακίου και τέμπλου.

4. Παλαιό Κλήμα Σκοπέλου

Το χωριό Παλαιό Κλήμα Σκοπέλου, Βρίσκεται Β.Δ. του νησιού ανάμεσα στο χωριό Νέο Κλήμα και στη Γλώσσα. Απέχει 24 χλμ. από την πόλη της Σκοπέλου. Είναι ένα καταπράσινο χωριό χτισμένο αμφιθεατρικά, με παλιά πέτρινα σπίτια που βλέπουν τη θάλασσα του Αιγαίου. Το Κλήμα είναι ένα από τα γραφικά χωριά του νησιού της Σκοπέλου. Σήμερα, λίγο έχει αλλάξει, παρόλες τις επεμβάσεις αλλοίωσης του παραδοσιακού του χαρακτήρα. Βρίσκεται κοντά στη Γλώσσα, δηλαδή στη νοτιοδυτική πλευρά του νησιού, που κοιτάζει κατά τη Σκιάθο και τη Βόρεια Εύβοια. Το χωριό μέχρι τις αρχές τις δεκαετίας του 1950 ήταν χωρισμένο σε δύο συνοικίες , μαχαλάδες τις έλεγαν παλιότερα , το Επάνω και το Κάτω Κλήμα. Το κάτω χωριό, έτσι το λένε οι Κληματιανοί , είναι παλιότερο από το επάνω. Ιδρύθηκε, σύμφωνα με τις πηγές τον 18ο αιώνα από κατοίκους της Γλώσσας, που έστησαν εκεί, κάτι σαν ένα μικρό αγροτικό οικισμό του τύπου Ανανιά και Καλόγερος, που και σήμερα τους συναντούμε στο νησί. Η εκκλησία του χωριού, οι ‘Αγιοι Ανάργυροι, κτίστηκε το 1828. Ίσως, όμως να υπήρχε κάποιος μικρός ναός εκεί παλιότερο. Το κάτω χωριό είχε μια πλατεία στη θέση Τσιτσίραφλος, πολύ θεαματική , έβλεπες από εκεί τη Γλώσσα, το Λουτράκι, το Πήλιο, τη Σκιάθο, στην οποία υπήρχε ένα μεγάλο δέντρο κοκκορεβυθιάς, πολύ επιβλητικό, ήταν ο γνωστός σε όλους Τσιτσίραφλος. Στο ρέμα δέ που χωρίζει τους δύο οικισμούς σώζονταν μέχρι πρότινος κάποια παλιά ελαιοτριβεία, Καλλιάγριες, όπως τα λέγανε οι ντόπιοι. Με τους σεισμούς του 1950 το χωριό άρχισε να χάνει την αίγλη και ομορφιά του. Οι κάτοικοι του πήγαν άλλοι στο πάνω χωριό, άλλοι στο Λουτράκι και ελάχιστοι παράμειναν μέχρι το 1965, όταν ο άλλος σεισμός, που κατέστρεψε το επάνω χωριό, τους έδιωξε για πάντα. Το Επάνω χωριό είναι, όπως αναφέρθηκε, νεώτερο από το Κάτω. ‘Άρχισε να συστήνεται από το 1880 και μετά ίσως και λίγο πριν Οι κάτοικοι του ασχολούνταν με τη γεωργία, κυρίως την αμπελουργία, τη ρητινοπαραγωγή και τη κτηνοτροφία. Το πλέον χαρακτηριστικό των Κληματιανών ήταν ο ενθουσιώδης χαρακτήρας και η φιλοξενία. Επίσης πρέπει να τονιστεί, πως οι Κληματιανοί ήταν από τους πλέον ικανούς γλεντζέδες της Σκοπέλου. Τόσο στα πανηγύρια, όσο και τους γάμους, αλλά και κάποιες Κυριακές στήνονταν στην πλατεία στη Βελανιά χορός και γλέντι στο οποίο έρχονταν και πολλοί Γλωσσιώτες. Ζωντανά παραδοσιακά πανηγύρια ήταν των Αγίων Αναργύρων (1 Ιουλίου και 1 Νοεμβρίου), της Παναγιάς της Ελιώτισσας, της Αγίας Παρασκευής κ.α. Τη Μ. Τετάρτη του 1965 το χωριό λαβώθηκε από τους σεισμούς. Αργότερα, το 1981 μεταφέρθηκαν στην περιοχή Ελιος, όπου υπάρχει ο νέος οικισμός των Κληματιανών με την επωνυμία Νέο Κλήμα (Ελιος).

5. Νέο Κλήμα

Κάτω ακριβώς από το δάσος του Βαθιά στο βουνό Δέλφη (688m υψόμετρο) και δίπλα από τη θάλασσα, βρίσκεται το χωριό Ν.Κλήμα (Έλιος) Σκοπέλου. Σε απόσταση 18 Km από τη Σκόπελο βρίσκεται ο νέος αυτός οικισμός που δημιουργήθηκε το 1981 , μετά την καταστροφή του Παλαιού Κλήματος από τους σεισμούς του 1965- όταν οι κάτοικοι του Παλαιού Κλήματος εγκατέλειψαν το χωριό τους λόγω των κατολισθήσεων, αλλά και για να εγκατασταθούν κοντά στη θάλασσα.

Πευκόφυτη, μαγευτική η περιοχή αυτή της Σκοπέλου που κτίστηκε το Ελιος, με την πανέμορφη αμμουδιά του Χόβολου και τις υπέροχες αποχρώσεις των νερών της, να βρίσκεται πολύ κοντά στο χωριό. Υπάρχει παραλία σε όλο το μήκος του χωριού, τμήματα με μικρά βότσαλα, παραλία με μεγαλύτερα, με πέτρες αλλά και άμμο ξεχωρίζοντας όπως αναφέραμε το καταπληκτικό Χόβολο. Τα νεόκτιστα σπίτια, το γραφικό λιμανάκι με τη μαρίνα, οι πανέμορφες παραλίες και το πλούσιο δάσος της, αποτελούν έναν ιδανικό προορισμό για ήσυχες και ξεκούραστες διακοπές. Στο ‘Ελιος θα βρείτε πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια και ξενοδοχεία, καφετέριες και εστιατόρια. Επίσης υπάρχει οργανωμένη μαρίνα για σκάφη αναψυχής και γλίστρα.

6. Αγνώντας

Ο Αγνώντας είναι ένας μικρός παράλιος οικισμός στο νότιο τμήμα της Σκοπέλου. Είναι το δεύτερο λιμάνι του νησιού που φιλοξενεί κυρίως τουριστικά και αλιευτικά σκάφη. Χρησιμοποιείται όμως και σαν εναλλακτική λύση για επιβατικά καράβια προερχόμενα από τον Βόλο και τον Άγιο Κωνσταντίνο που δεν μπορούν να δέσουν στο κύριο λιμάνι του νησιού οταν οι καιρικές συνθήκες δεν το επιτρέπουν. Το χωριό οφείλει το όνομά του στο Ολυμπιονίκη Αγνώντα ή Άγνων που νίκησε στο αγώνισμα του δρόμου στους Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξηχθησαν το 569 π.Χ. Επιστρέφοντας αποβιβάστηκε στο σημείο που σήμερα βρίσκεται το χωριό με το ειδυλλιακό λιμάνι του. Το πρόσωπο του Ολυμπιονίκη απεικονίζεται σε ασημένιο νόμισμα της κλασικής εποχής, ενώ στο λιμάνι του οικισμού έχει στηθεί άγαλμα.

Ο μικρός οικισμός με τους ελάχιστους κατοίκους περιβάλλεται από πλούσια βλάστηση και τα καταγάλανα νερά του Αιγαίου. Στις γραφικές ψαραταβέρνες, οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν φρέσκο ψάρι και άλλα τοπικά εδέσματα. Ο Αγνώντας απέχει 8 χιλιόμετρα από τη Χώρα της Σκοπέλου και 22.5 από τη Γλώσσα.