Αρχαίο θέατρο Αιγείρας

Translate

Ένα σημαντικό αρχαίο θέατρο στην Αρχαία Αιγείρα της Πελοποννήσου

Στη βόρεια πλευρά της Αχαϊκής Αιγείρας, στη θέση Παλαιόκαστρο Αιγών και σε υψόμετρο 350 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας βρίσκεται το αρχαίο θέατρο, ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της πόλης και από τα σπουδαιότερα της ευρύτερης περιοχής. Χτισμένο στη βόρεια πλαγιά της ακρόπολης, ατενίζει τον Κορινθιακό Κόλπο και το γαλάζιο της θάλασσας, προσφέροντας ανεπανάληπτη θέα. Η κατασκευή του χρονολογείται στο πρώτο μισό του 3ου αιώνα π.Χ. γύρω στα 280-250 π.Χ., περίοδος που συμπίπτει με την ίδρυση του Β΄ Κοινό των Αχαιών – η Αχαϊκή Συμπολιτεία – και την αναδιοργάνωση των αχαϊκών πόλεων. Η κατασκευή του υπήρξε μέρος ενός μεγαλόπνοου οικοδομικού προγράμματος που συμπεριλάμβανε την ανέγερση και άλλων μνημείων στην αρχαία αγορά της πόλης, όπως οι ναών περιμετρικά του θεάτρου που επίσης χάρισαν σπουδαία ευρήματα κατά τις ανασκαφές.

Το κοίλο έχει λαξευτεί σε φυσικό βράχο και σε σημεία που δεν υπήρχε βράχος, διαμορφώθηκε κατάλληλα το έδαφος και τοποθετήθηκαν λίθινα ειδώλια. Στον ίδιο φυσικό βράχο λαξεύτηκε και το μεγαλύτερο μέρος της ορχήστρας, στα κράσπεδα της οποίας κατασκευάστηκε αυλάκι για την απορροή των όμβριων υδάτων. Το σκηνικό οικοδόμημα ανήκει στην Ελληνιστική περίοδο και ήταν διώροφο. Ένα μοναδικό διάζωμα χωρίζει το κοίλο σε δύο τμήματα και το θέατρο μπορούσε να φιλοξενήσει 3.000 θεατές, ενώ το μήκος του φτάνει τα 30,70 μέτρα.

Γύρω από το θέατρο χτίστηκαν ναοί, ενώ μεταγενέστερες επισκευές  που έγιναν κατά τον 2ο και 1ο αιώνα π.Χ. είναι περιορισμένης έκτασης και έχουν να κάνουν με την απορροή των όμβριων υδάτων. Η σημαντικότερα απόπειρα ανακατασκευής του θεάτρου έγινε τον 3ο μ.Χ. αιώνα, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Μαξιμίνος Θράκας (236-238 μ.Χ.) που είχε ως σκοπό τη μετατροπή του ελληνιστικού θεάτρου σε ρωμαϊκό. Σύντομα όμως οι εργασίες διεκόπηκαν και το θέατρο έκτοτε δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε για παραστάσεις, αλλά ως χώρος συγκέντρωσης πολιτών. Οι ανασκαφές στο χώρο ξεκίνησαν το 1916 από το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο και συνεχίζονται έως σήμερα.

Πηγή: Υπουργείο Πολιτισμού