Πινακάτες

Translate English Version

Πινακάτες

Οι Πινακάτες είναι ένα από τα χωριά του κεντρικού Πηλίου που ξεχωρίζουν για την παραδοσιακή Πηλειορίτικη αρχιτεκτονική τους. Κρυμμένο σε υψόμετρο 500 μέτρων, στις πλαγιές του βουνού των Κενταύρων και με θέα τον Παγασητικό κόλπο, είναι ένα από τα πιο αυθεντικά και καλά διατηρημένα χωριά κυρίως λόγω της απομακρυσμένης του θέσης. Μέχρι πρόσφατα μόνο ένας δρόμος συνέδεε το χωριό με τα υπόλοιπα χωριά του Πηλίου. Κατά μία εκδοχή, η ονομασία Πινακάτες προέρχεται από κάποιον από τους πρώτους κατοίκους του χωριού ο οποίος ονομάζονταν πινακάς, δηλαδή κατασκευαστής πήλινων ή ξύλινων πιάτων που στην πηλιορείτικη διάλεκτο αποκαλούνταν «πινάκια». Η κατάληξη -άτες θεωρείται πως είναι τοπωνυμικός σχηματισμός της αρβανίτικης γλώσσας.

Με προεδρικό διάταγμα του 1980, ανακηρύχθηκε διατηρητέος οικισμός στην πρώτη ζώνη απόλυτης προστασίας, μαζί με τη Βυζίτσα και τη Μακρυνίτσα. Απέχει 25 χιλιόμετρα από την πόλη του Βόλου ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα χωριά Άγιος Γεώργιος, Μηλιές και Βυζίτσα.

Η πρώτη γραπτή αναφορά στις Πινακάτες χρονολογείται από το 1791 στην «Γεωγραφία Νεωτερική της Ελλάδος» του Δανιήλ Φιλιππίδη και του Γρηγορίου Κωνσταντά. Εκεί σημειώνεται πως το χωριό είχε τότε περίπου 100 σπίτια, γεγονός που σημαίνει πως ιδρύθηκε πολύ νωρίτερα. Το 1860, το χωριό είχε 160 οικογένειες και 800 κατοίκους ενώ στις αρχές του 20ού αιώνα στο χωριό λειτουργούσε σχολείο με 56 μαθητές.

Πλήθος πέτρινων αρχοντικών και παλιών σπιτιών, λιθόστρωτα καλντερίμια και μαρμάρινες βρύσες ταξιδεύουν τον επισκέπτη πίσω στον χρόνο. Σήμερα πολλά από τα παλιά αρχοντικά έχουν ανακαινιστεί και μετατραπεί σε χώρους φιλοξενίας. Στο κέντρο του χωριού δεσπόζει ο 500 ετών πλάτανος,  η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, καθώς και μια εντυπωσιακή μαρμάρινη κρήνη με λεοντοκεφαλές, του 1894 που κατασκευάστηκε με δωρεά ντόπιων μεταναστών της Αιγύπτου, στη μνήμη των γονέων τους. Από την πλατεία ξεκινάει το καλντερίμι που συνδέει το χωριό με τα Γλυκά Νερά. Η σήμανση του μονοπατιού είναι πολύ καλή, το μήκος του είναι 4,7 χιλιόμετρα, η διαδρομή κατηφορική και μπορεί να περπατηθεί σε περίπου 2 ώρες.

Από τα πιο σημαντικά δρώμενα του χωριού, είναι το πανηγύρι του Αγίου Δημητρίου στις 20 Αυγούστου που συνοδεύεται από γλέντι με ντόπια εδέσματα, τσίπουρο και κρασί. Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου γιορτάζει στις 2 Μαΐου ενώ γύρω από το χωριό υπάρχουν και άλλα ξωκλήσια, όπως αυτό των Αγίων Αποστόλων, σε λόφο πάνω από το χωριό, ή το ξωκλήσι της Αγίας Κυριακής με θέα στις Πινακάτες και στον Παγασητικό κόλπο.

Οι κοντινότερες παραλίες από την πλευρά του Παγασητικού είναι τα Καλά Νερά, η Κορώπη και η Κάτω Γατζέα, ενώ από την πλευρά του Αιγαίου το Καλαμάκι και η Λαμπινού.

 

Δείτε
Γεφύρι Τσαγκαράδας Γεφύρι Τσαγκαράδας

Πέτρινα Γεφύρια